Sis Şiiri- İbrahim Şaşma

Sis Şiiri- İbrahim Şaşma
O Zülfikar bakışlar, kor düşürür aklıma.
Gözlerinde İsrafil, sûr düşürür aklıma.

Ben de düşerim ey yâr, gönenli can duvarım.
Bir sözünü harç eder, yıkığımı sıvarım.

Çevir kara gözleri, bak dağlara yıkılsın.
Ya da sineme benim, kör kurşunlar sıkılsın.

O kara gözlerinde, ne belalar taşırsın.
Nazarında yüreğim, feleğini şaşırsın

Biz Yedi Kardeştik Şiiri-İbrahim Şaşma

Biz Yedi Kardeştik Şiiri-İbrahim Şaşma
Toprak dam, toprak duvar, isli çıra, kırık cam.
Yüreğim lime lime, maziyedir ilticam.

Duvarların dilinde, bir ıssızlık ezgisi.
Gördüğüm her bir çatlak, ak bir alın çizgisi.

Söyle ey köhne kapı, nerede Fatma Ana?
Cennete açılırdın, dokunduğumda sana.

Seher vakti ıbrıktan, sekide abdest alan;
Kimdir babamı benim, çocukluğumdan çalan.

Mevcudiyet Şiiri-İbrahim Şaşma

Mevcudiyet Şiiri-İbrahim Şaşma

Cümle cihanda canlar, yumsa da cümle gözü.
Cânı özünden içre, görecek biri vardır.
Dokuz köyden kovdursa, Adem’in doğru sözü.
Erenler diyârında, muhakkak yeri vardır.

Sen gül ile cevap ver, atan sana taş atsın.
Bin yalan bir doğru, çepeçevre kuşatsın.
Söz söyle öldürmesin, söz söyle de yaşatsın.
Her ölmüşün içinde mutlak bir diri vardır.

Kırgınım Şiiri- İbrahim Şaşma

Kırgınım Şiiri- İbrahim Şaşma
Zemheride ateşe, yaz gününde ayaza.
Sebep olan zülfünün, tellerine kırgınım.
Yâr bir kalem tuta da, katlime ferman yaza.
Bir mektubu çok gören, ellerine kırgınım.

Görenler berduş dedi, yüzüme güldü geçti
Bu aşk var ya sevdiğim, sinemi deldi geçti.
Beraber yürümedik, kaç bahar geldi geçti.
Bu şehrin sokağına, yollarına kırgınım.

Ben de Gönül Kalmadı Şiiri – İbrahim Şaşma

Ben de Gönül Kalmadı Şiiri - İbrahim Şaşma

Vuslata parmak izin, ne de bir rızan düştü,
Kaç bahar geldi geçti, nasibe hazan düştü,
Yağmur dedim ruhuma, ateş-i suzan düştü,
Sakın bana sev deme, ben de gönül kalmadı.

Bal bıçağı oldum da, geldim sana sarıldım
Ne naz ettim ne cilve, ne küstüm ne darıldım
Ocağında çalıydım, kırk parçayla kırıldım
Sakın bana sev deme, ben de gönül kalmadı.

İnsan İsterim İnsan-İbrahim Şaşma

İnsan İsterim İnsan-İbrahim Şaşma
Irmak misali âdem, bir pınardan çıkmalı.
Menzilinden şaşmadan denizine akmalı.

Ne bir dağ ne de tepe, dur demesin akışa
Çağlayıp gitmelidir su yakışa yakışa.

İnsan isterim insan, gecelerin gündüzü
Geçit vermez dağların, ardındaki o düzü

Kıştan sonraki bahar ve yağmur dokunuşu
İnsan diye yazılsın, aşk olsun okunuşu