Baba Sevgisi: Sessiz Bir Nehir Gibi
Lokantanın loş ışıkları altında, gümüşi saçlarıyla oturan yaşlı adam, titreyen elleriyle dönerini yemeye çalışıyordu. Her lokmada biraz yağ sakalına damlıyor, et parçaları tabakta dağınık kalıyordu. Oğlu sessizce elini uzattı:
“İzin ver baba,” dedi, yumuşak bir sesle.
Çatalı aldı, küçük lokmalar hazırladı. Her kaldırışında, babasının gözlerinde bir mahcubiyet parlıyordu. Ama onun daha da derininde, izini kaybettirmiş bir duygu gibi, sıcak bir sevgi gizliydi. Lokantadakiler dönüp bakmaya başladı, bazıları şaşkın, bazıları utangaç, bazılarıysa unuttukları bir duygunun yeniden canlandığını hissediyordu.
Yemek bitince, oğlu babasını lavaboya götürdü. Ilık suyla ellerini yıkadı, sakalındaki yağları özenle temizledi. Aynada göz göze geldiler. Oğlu eğilip fısıldadı:
“Hadi baba, biraz temiz hava alalım.”
Dışarı çıktıklarında, akşam güneşi yüzlerine vuruyordu. Yaşlı adam, oğlunun koluna tutundu ve başını ona çevirdi. Gözleri buğulanmıştı:
Ben çoktan dünyayı geride bırakmıştım evlat…” dedi usulca. “Ama şimdi, benim dünyam sensin.”
Parkta yürürken, genç bir baba çocuğunu taşıyordu. Oğul o sahneye baktı, sonra babasına döndü:
“Bir zamanlar sen beni böyle taşıyordun…”
Yaşlı adam sustu, gülümsedi.
Oğlu koluna daha sıkı sarıldı:
“Şimdi sıra bende baba.”
Akşam güneşi, birbirine tutunan bu iki silueti altın bir örtüyle sararken, lokantadakiler camdan dışarıya bakıyordu. Masalardan birinde, genç bir adam telefonunu çıkardı. Tereddütle birkaç saniye durdu, sonra yıllardır aramadığı bir numarayı tuşladı…
“Babanın sevgisi sessiz bir nehir gibidir; derinden akar, hep yanınızdadır. Ama bazen, uzaklaştığınızda varlığını daha çok hissedersiniz.”
Yazan: Kerim Yarınıneli/KerimUsta.com
