Uzun yıllardır sitemize destek veren Ergün Küçüktopçu kardeşimin güzel sözlerini tek bir sayfada derleme yaptım. Böylece daha derli toplu oldu. Kendisine sağlıklı uzun ömürler dilerim.
Kerim Yarınıneli/KerimUsta.com
- “Eğer nasip değilse insan dua etmeye bile üşenir” dua edebilmekte nasiptir.
“Gerçek aşk nedir?” dedi birisi… Kafam karıştı gerçeğini soruyorsa insan bunun sahtesi de var demek ki…
Sadece “Allah” için sevdiğinde gülistan oluyor kalp.
İçimde kanatlanmış hayalini görsen ruhuma gömleğinden yuva örerdin.
Ah mine’l ışkı ve hâlâtihi ahraka kalbi bi harâratihi. (Ah aşktan, aşkın hallerinden; gönlümü hararetleriyle yaktı yandırdı.)
Aşk mı? Bazen kokuyu yanındaki Ebu Cehil duymaz da, Yemen illerinde ki Veysel Karani duyar.
Tek bir kelime düşüyor gönlümden dilime özlüyorum.
“Allah Aşkı” olmayan kalpte şeytan İhtilal yapar…!
Herkes aynı değil ki azizim, yüzlerce kalbi ziyan edende var bir kalbi yüzbin defa sevende var.
Seven insan “sevdiği kişinin verdiği her şeyi” kabullenir verdiğin derde de huzura da razıyım yarab.
Secdelerdeymiş aşk bulmak alnıma düştü.
Yazdıklarımı yaşadım sanıyorlar oysa ben bazen yaşamak istediklerimi de yazıyorum.
Herkes bir şeyler biriktirir…! (Kimi cebinde kimi yüreğinde)
“Çok güçlüsün, her şeyi İçine atıyorsun” dedi. Elimi sol yanıma götürerek “burada neler oluyor bilmiyorsun” dedim.
Kurban, hayat bilmecedir. Attığın her adım bir hece, çözene gündüz, çözemeyene gecedir.
İlla birinin gelmesi mi lazım ben belki beklemeye sevdalıyım…!
Aşk’ın dili duadır.
Yüreği Hacer olanın İmdadına zemzem yetişir.
“Aşka İnanmıyorum” diyenlerin, yüreği secde elleri seccade görmemiştir.
İplerdeki düğümler bir şekilde çözülür, asıl mesele boğazdakiler…
Aşka kimlik vermiyorlar ki; doğum yerim “yüreğin” yazsın ey yar.
Gök gürlemesini seviyorum. Belki de benim yerime, bağırdığı içindir…
Şiir, gönül İşiydi gönüller İse Allah’ın…
Mazlum bir muhacir düşü yüreğim… Hicret edecek sulak kalbe meftûn…
Keşke bütün hüzünlerimi; çay içtiğim masaya bırakıp kalksam…
Canım yanar korkusuyla sevemeyenler var bir de… Allah onları güzel insanlara kavuştursun…
Gözlerin gülerken yüreğin nasılda ağlıyor…!
Hayalleri beyazlarla mı renklilerle mi yıkıyorduk…? Bilemedim…
Sorarlarsa; “Kalbi biraz kırıktı, gelmeyen yare değil, hasretten çatlamayan sineye kırgındı”, dersiniz…!
“Fatiha” Bütün ağrılara şifadır ya hani; ben şimdi elimi, kalbime koyup okusam, ağrısı geçsin diye; sen, amin dermisin?
Sehpadaki bedenime ağlayıp durma dostum, İpimin ucunda ellerin vardı…
Aşk’ın Fatiha’sını yürekten okuduğun da her Ayet amin ile biter…
Yanmalı diyorsun ey dost! Gel yanalım…! Lâkin kime…? Aşka mı, aşkın sahibine mi…? gökyüzüm dediğine mi…? Gökyüzünün sahibine mi…?
El hâsıl vel kelâm dünyayı fazla büyütmeye gerek yok. Sonuçta hepimiz içinde misafiriz…!
Sen İşte! Yüreğime ekilisin gülüm… nefes versem sen kokarsın sen.
Öyle bir sancı var ki; yüreğimde dilim söylemez kaleme vurur yankısı.
Bir kez gel deseydin Bilal’in gönül titreten nağmeleri İle ya Resulallah.
Bir kez gel deseydin ya Resulallah üveyse meydan okurcasına çıplak ayakla koşardım sana…!
Uhud’da sana atılan oklara siper olsaydım ya Resulallah.
Ya Resulallah Taif’te sana atılan taşlar sadrıma atılaydı bende boynumu bükeydim.
En güzel şey ıslak gözle bakıştır. Çünkü çok şey anlatır. Dil susar, yürek konuşur.
Ey dost! Derdin ne olursa olsun, umudun her zaman Allah olsun.
Ey benim kara sevdam hasretin sineme vurdukça özlemin yüreğime bir hançer saplar.
Ağlama gözlerim “Mevla Kerim”dir derdi olan yüreğinden sızlar…
Konuşurken, zannedersin ki Ebu Zer. Yaşantısına bakarsın, Ebu Cehil İtikatta, sosyalist amelde kapitalist olmak böyle bir şey.
Çay içesim geliyor seni düşününce. Kimse bilmiyor şiirin sıvı hali olduğunu. Bu sebepten tiryakiyim.
Burası gönül demliği azizim Alına secde, dile dua, çaya dem, aşka agâh olan gelsin.
Ah sevgili; ben seni yazmazsam şiirlerim bana darılır ve ben şairlik maskemden utanırım.
“Sen fâniyken, dertlerin nasıl bâki kalsın?” dedi. Sustum…
Üfletme amirim promille ölçülmez “Aşk Sarhoşluğu”.
Bazen aşk yakar yüreğini, şarkılar dolandırır diline hicran yaşatır kalbine ve susarsın…!
Aşığın zindanıdır yardan uzak kalan her yer…!
Kalemin kulağına eğilip dedim ki, bir daha onun adını yazarsan senide kırarım…
Külün dumanı aşk kokmuyorsa közü sevda değildir.
Aşk ne tendedir nede cepte…! Aşk ait olduğu yerdedir yürekte.
En kıymetli mucize, uyanmaktır. Hayat kulağına eğilir ve “hadi sil baştan” der.
İsyan etme gökyüzü benim kadar ağlayamazsın.
Al yalnızlığını gel! Korkma, sıkılmayız; senin yalnızlığın, benim yalnızlığımla konuşur, biz ikimiz susarız.
Bahtıma sükut düştü düşeli; muhabbet demledim yüreğimde. Sustum!
Aşk sırdır, aşkın sırrına vakıf olmak İstiyorsan mabedinde yaşa.
Anlata bilsem sende neler gördüğümü kimse inanmaz hayal derdi. Bilselerdi sende neler gördüğümü yıllarca hayal görmek isterlerdi.
Vaktinde kılınan namaz İle tam zamanında demlenen çay gibisi yok.
Öğreneceksin yüreğim, öğreneceksin dünyanın hasret, ölümün vuslat olduğunu.!
Aşk… bir orduya meydan okurken. Bir kişiye esir düşmektir.
Aşk elbisesini giyeceksen en güzel terziyi bulmak zorundasın. Çünkü herkes o elbiseyi dikemez…!
Allah gönlümüzü nasibimizden başkasıyla yormasın.
Gönüle girmek nasip orda kalmak marifettir.
Nefesim ciğerime ben kendime dar gelirken nedir senin bu yüreğim ‘deki sefan…!
Aşk, gençlerin oynadığı fakat ihtiyarların bildiği bir oyundur.
Saçların dökülmüş dedi bir gönül dostum, birde yüreğimden dökülenleri görsen dedim.
Sevmek “Eyvah” demekten değil, “Eyvallah” demekten geçer…
Sen şerrin içine hayrı gizleyensin Rabbim Hakkımızda her şeyin hayırlısını nasip eyle…
Yalnız çayla olmuyor… Demin kıvama ermesi için bir çift göz lazım yanına, aşkla bakan…! Ruhuyla konuşan…!
İnsan, her şeyi anlatamaz zaten, kelimeler de her şeyi anlatmaya yetmez.
Aşkı çiçek-böcek sananlardan mısın…? Bir tek taşa kananlardan mısın? Yoksa Hz. İbrahim gibi, aşkı uğruna yananlardan mısın…?
Dünyaya İlk darbedir, sabah namazı… güne aydınlığın, gönlüne de ferahlığın, adıdır.
Her imtihanda Allah’ın sizlere, bir anahtar uzattığını unutmayın! Rahmet kapısına zahmet anahtarıyla girilir.
Hayata aynı açıdan değil, aynı acıdan bakanlar anlaşabilir.
Bazı insanların yüreği söz doludur ama dili dönmez söylemeye… Hapis olur sükûtun sessizliğine.
Suskunluğun en acımasız olduğu zamanlardayım… sussam kanarım konuşsam yanarım.
Derler ki sevenin yüreği büyük olur ama bilmezler ki sevdiğine “Küçücük bir serçe gibi” çırpınır durur.
Ey canımın sahibi yâr…! (C.C) sen benimle olduktan sonra, kaybettiklerimin ne önemi var…
Aşk sakızdan çıkan sözler kadar basit olmaya devam ettikçe, İnsanlar da onu çiğneyip tükürmeye devam edecekler.
Çok şey vardı anlatılacak. O yüzden sustum. Birini söylesem, diğeri yarım kalacaktı.
“Bu dert beni bitirir” deme, “Bu dert beni pişirir” de; derdini dermana dönüştür!
İçimde bir sürü kuru bahçe var. Ve sen Allah’ım, yağmurun Rabbisin!”
Ey benim hicretine yandığım Mekke yüreğim şimdi Hira gibi bekleyişlerde.
Gel seninle bir daha ağlayalım… yaşanmışlara… yaşanmamışlara… Bir de hiç yaşanamayacaklara…
Sonlu dünyada, sonsuz olanı kaybetmekten daha acı ne olabilir ki?
Belki benim aşk dediğim amadır Yakup gibi Yusuf’un kokusunu Kenan’dan tanır. Benim aşk dediğim sabırlı bir yolcu gibidir. İftarı yarin eşiğinde açar…
Ah dilbestem…! Ben seni yazmazsam şiirlerim bana darılır ve ben meczub-u divane. Şairlik maskemden utanırım!
Allah’a canını teslim etmeye hazır değilsen ben aşığım deme…!
Eyy yârem! Varsın mülteci olayım gözlerinin değmediği ıraklara…
