Başarı Hayallerle Değil, Çalışarak Elde Edilir
Son iki hafta boyunca kendimce bir deney yaptım.
Neyi var, neyi yok diye. Bir denek gibi Kore dizilerini izledim.
Televizyonlarda olmasa da sosyal ortamda her şey var. Riskli alışkanlıklar, bağımlılık yapan şeyler, sınırları zorlayan sahneler… Ne varsa hepsini dizilerin ve filmlerin içerisine açıkça koymuşlar. Sanki “normal yaşam” buymuş gibi.
Aynı şeyler aslında Türk dizilerinde de var. Hint dizilerinde de.
Amacım kimseyi suçlamak değil. Ama gördüklerim endişelenmeme sebep oldu. Film ve dizilerde bize sunulan hikâyelerle gerçek hayat arasında giderek açılan bir uçurum var.
Ekranlarda Ne Var?
Şimdi dürüst olalım. Ekranlarda en çok ne görüyoruz?
Bir anda zengin olan insanlar. Hayatı bir gecede değişen karakterler. Tesadüfler. Mucizeler.
Ve arka planda sürekli şans, kader, mucize, ani zenginleşme… üstüne bir de isimlerini hepimizin bildiği zararlı alışkanlıklar…
Bu bir komplo teorisi değil. Bu bir gözlem.
Dizi yapımcıları kötü niyetli olduğu için mi böyle? Cevap: Hayır! Çünkü bu hikâyeler satıyor. Çünkü insanlar tesadüfle gelen başarıyı izlemekten hoşlanıyor. Çünkü “10 yıl çalıştı, iflas etti, tekrar denedi, sonunda kazandı” hikâyesi sıkıcı geliyor.
Ama sorun şu: Bir şeyi sık sık görünce beynimiz onu normal sanmaya başlıyor.
Gerçek Hayatın Kuralları
Peki ya gerçek hayatta başarı nasıl elde edilir?
Emek ister. Kimse senin yerine çalışmaz.
Sabır ister. Sonuçlar hemen gelmez.
Bilgi ister. Tesadüfler uzun vadede yetmez.
Disiplin ister. Motivasyon biter, disiplin kalır.
Ve çoğu zaman… yıllar ister.
Bir marangozun ustalaşması yıllar alır. Bir doktorun iyi olması yıllar alır. Bir müzisyenin, bir yazarın, bir girişimcinin, bir öğretmenin…
Hiçbiri bir gecede olmadı.
Ama bu hikâyeleri kimse anlatmaz. Çünkü “yıllar” kelimesi reklam verenlerin hoşuna gitmez. Çünkü sabır izlenmez. Çünkü emek, ekranda “çarpıcı” durmaz.
Ve işte bu yüzden herkesin önüne konan tek şey: Köşeyi dönmek. Mafya olmak. Kayıp miras. Gizli varis. Ani servet.
Bu Konuda Düşünürler Ne Der?
Mevlâna ne der?
“Sen ne arıyorsan, o’sun.”
Düşünelim… Bir insan her gün tesadüf izliyorsa, tesadüf arıyordur. Ani zenginlik izliyorsa, onu bekliyordur. Zararlı alışkanlıklar “normal” gösteriliyorsa, onları normal sanıyordur.
Ama emek izleyen, emekçi olur. Sabır gösteren, tecrübe kazanır. Disiplinle büyüyen, disiplinli kalır.
Mevlâna ayrıca der ki:
“İnsan, sevdiğinin kölesidir.”
Peki bu insanlar neyi sevmeye programlanıyor? Tesadüfü mü? Emeği mi?
Platon’un meşhur bir mağara hikâyesi vardır. Mağarada zincirlenmiş insanlar vardır. Sadece duvardaki gölgeleri görürler. Onlar için gerçeklik odur.
Platon şu soruyu sorar:
Gölgelerden başka bir şey görmeyen biri, gerçeği nasıl bilebilir?
Cevabı ise “gerçeği bilemez”. Gölgeler ne kadar parlaksa, gerçek hayata dönmek o kadar zorlaşır.
Aristoteles ise şöyle der:
“Erdem, alışkanlıkla kazanılır.”
Yani düşünürsek: Başarı da alışkanlıkla kazanılır. Emek alışkanlıkla. Sabır alışkanlıkla. Disiplin alışkanlıkla.
Eğer alışkanlıkların tesadüfse… tesadüf olursun.
Eğer alışkanlıkların emekse… emekçi olursun.
Sonuç
Toplumları ayakta tutan şey mucizeler değil, her gün işini yapan insanların emeğidir.
Ekmek üreten çiftçinin, hasta iyileştiren doktorun, çocuk yetiştiren öğretmenin, gece gündüz çalışan zanaatkârın, iflas edip yeniden kalkan girişimcinin… Bunu pandemide çok net gördük…
Onların hikâyesi ekranlara sığmıyor belki. Ama gerçek hayatın ta kendisidir onlar.
Hangisini izliyorsanız izleyin… Başarı çalışılarak elde edilir.
Kerim Yarınıneli / KerimUsta.com
