Ashabın Sünnete Bakışı

Ashabın Sünnete Bakışı
Ashab-ı Kiram’ı “en büyük ve yegâne dâvası Allah’ın rızasını aramak olan nesil” olarak târif edebiliriz. Onlar hayatın gerçek mânasını, yaratılışın hakiki gâyesini hakkıyla bilen insanlardı. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) onlara öncelikle bu dersi vermiş idi. Bu sebeple, her hareketleriyle, her yaptıklarıyla, her düşündükleriyle sâdece ve sâdece Allah’ın rızasını arıyorlardı.
Onların, Nebîlerinden (aleyhissalâtu vesselâm) ve kitapları olan Kur’ân-ı Kerîm’den aldıkları derse göre, hayatlarının gâyesi olan Allah’ın rızasını kazanmanın da tek yolu vardı: Sünnet’e uymak, Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm)’in yolunda gitmek.[1] Çünkü Cenâb-ı Hak, en güzel olanı, en ideal olanı en iyiyi, en hayırlıyı Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) vasıtasıyla kendilerine öğretiyordu, her şeyin, bütün yolların, tarzların en iyisi onda vardı.[2]
O’nda olanlar mutlak güzeldi, her çeşit kirlilikten, bulanıklıktan, şâibeden uzak, güzeldi. Çünkü ilâhî garanti vardı: O başıboş, hevâsına tâbi değildi. Vahiyle konuşur, ilâhi murakabe altında hareket eder davranırdı.[3] Öyle ise ona koşmalı, onun sünnetine sarılmalı, onun sünnetinde olmayan her şeyden kaçmalı, sünnetine zıd düşen her şeyi, yakıp yutucu ateş bilmeli idi. Rabb’ül-âlemin de böyle emrediyordu: Mü’min, Resûlünü tam bir aşkla sevecek, sünnetine eksiksiz teslim olacak idi: