Yayım tarihi:

Devamı var:

En son Güncelleme tarihi ve güncelleyen: 12 Ocak 2020 Kerim Usta

Arsinoe, Kleopatra ile giriştiği iktidar savaşını, Sezar’ın ablasına verdiği destek nedeniyle yitirdi. Roma’da bir esir gibi teşhir edildi. Daha sonra Kleopatra’nın araya girmesiyle, Efes’teki Artemis Tapınağı’na sürgüne yollandı. Ancak Arsinoe, burada da rahat durmadı. Sezar’ın katilleri Cassius ve Brutus ile bağlantıya geçti. Kıbrıs kralı Serapion’un da katıldığı geniş bir muhalefet cephesi oluşturmaya çalıştı. Öte yandan, Arsinoe’nin Mısır’da hâlâ önemli sayıda taraftarı vardı. Bu durum, hem Kleopatra’yı hem de artık kaderini onun ellerine bırakan Antonius’u kaygılandırıyordu. İşte o nedenle Arsinoe, Antonius’un emriyle Artemis Tapınağı’nın basamaklarında, müttefiki Kıbrıs ve Girit kralı Serapion ise Knidos’ta, Romalı lejyonerler tarafından öldürüldü. Antonius’un adamları Kleopatra’nın erkek kardeşi olduğunu ilan eden bir başka isyancının izini de Finike’de bulmuş ve kurdukları pusuda öldürmüşlerdi. Kleopatra artık rahat bir nefes alabilirdi.

Edebiyat ve sinemada Kleopatra
İhanet, Roma lejyonları, tutkulu aşklar, cinayet, meydan savaşları, intiharlar… Böylesine bir konunun ve kahramanların, sanatın dikkatini çekmemesi mümkün mü? Tarihçilerden tiyatro yazarlarına, şairlerden romancılara, Kleopatra çok geniş bir edebi etkinliğin ana temalarından biri… Octavius’un emriyle onu karalamak için kaleme sarılan Cassius, Plutarkhos, Horacius, Flavius, Lucanus gibi Romalı tarihçileri bir yana koyarsak, Kleopatra üzerine yazanlar en genel hatlarıyla ikiye ayrılıyor: Mısır kraliçesinin kadın yönünü ön plana çıkaranlar ve onun siyasi kimliğiyle ilgilenenler.
Çelişkiler öylesine açık ki… Örneğin, bir numaralı Sezar düşmanı olan Lucanus, Sezar-Kleopatra aşkını bir entrika birliği olarak tanımlarken, Ortaçağ’ın ünlü şairi Boccaccio, bu ilişkiyi eşitler arasında bir birlik ve aşkın yeni yüzü olarak sundu. Bernard Shaw ise, “Sezar ve Kleopatra” (1901) oyununda, Kleopatra’yı Sezar’ın en tehlikeli fethi olarak görüyordu. Epik tiyatronun büyük ustası Bertold Brecht de onun isminden etkilenmiş ve Üç Kuruşluk Opera (1928) oyununun sonunda, org çalan kahramanının ağzından “Kleopatra, büyük güzelliğin hiçbir şeye yaramadı. Kölen yaptığın iki imparatorluktan geriye sadece küller kaldı…” demişti. Kısacası, Brecht bile onun hakkında yanıltıcı bir portre çizmişti. Oysa, gerçek bir Kleopatra kimliği için, 1607 yılında William Shakespeare’in yazdığı “Antonius ve Kleopatra” oyununa bir göz atabilirdi. Shakespeare, bu oyunda Kleopatra’nın güzelliğini değil, zekâsını ve insancıl büyüklüklerini ön plana çıkarmıştı.
Ancak, Kleopatra hakkındaki tarihsel yanılgılarda kuşkusuz en büyük rolü yedinci sanat oynuyor. Sinema, bu tarihi isimle daha 19. yüzyılın sonlarında ilgilenmişti. Sessiz sinemanın büyük ustası Melies’in en önemli filmlerinden biri Kleopatra’ydı. Sessiz sinemanın 1907-1917 yılları arasında, çok sayıda Kleopatra filmi çekildi. Ancak bunların içinde en önemlisi J.G. Edwards’ın imzasını taşıyan, Amerikan yapımı “Kleopatra” filmiydi. Mısır kraliçesini, sinemanın o tarihteki en büyük vamp oyuncusu olan Theda Bara canlandırmıştı. Far çekilmiş gözleriyle süzgün süzgün bakan, göğüsleri açık Kleopatra imajı bu filmle doğmuştu. Tabii, bu imajı güçlendiren yılanları da unutmayalım. 1934 yılında Cecil B. De Mille’in yönettiği “Kleopatra” filmi, o tarihe kadar gerçekleştirilmiş en pahalı yapımdı. Ama o da, Kleopatra portresine, vamplık dışında yeni bir renk getirmiyordu.

1945 yılında, İngiliz yönetmen Gabriel Pascal’in “Sezar ve Kleopatra” filminde, ilk kez Bernard Shaw’un müdahalesiyle, vamplıktan farklı bir Kleopatra izliyoruz. Ancak bu uzun sürmüyor. Bir yıl sonra, Meksikalı yönetmen Roberto Garvadon, “Antonius ve Kleopatra’nın Son Saatleri” filminde vamplık mitine erotizmi de karıştırıyordu. 1953 yılında, Joseph L. Mankiewicz, Kleopatra filminin oyuncularını saptarken Antonius rolü için önce Marlon Brando’yu düşünmüştü. Senaryoyu beğenmeyen Brando “hayır” yanıtı verince ibre Richard Burton’a döndü. Kleopatra için ise, zaten başından beri aklında bir tek isim vardı: sayısız kez evlenip boşanan, yani tam bir erkek öğüten değirmen olan Elizabeth Taylor. Öyle ya, tarihteki yanlış imajıyla kim Kleopatra’ya daha uygun olabilirdi ki…

Lütfen Dikkat:Konu uzun olduğu için  sayfalara bölünmüştür. Bu sizin daha hızlı olarak konuya erişebilmenizi sağlayacaktır. Devamı için Tıkladığınızda sonraki sayfaya gidebilir veya sayfa numaraları ile seçim yapabilirsiniz.Aşağıda verilen link ise sizi yazının başlangıcına getirecektir.

Ergunca tarafından

Herkes Cennete Gitmek İster ama Hiç Ölmeden Cennete Gidilir mi?

Yorum Gönderin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir